stoisz przed wrotami nieba
tak blisko że bliżej już nie można
a jeszcze obecny wśród nas
jesteś mostem
między niebem a ziemią
pomiędzy Bogiem a ludźmi
strzeżesz tej granicy
odchodzisz powoli
w ciszy i pokorze
naznaczony cierpieniem
niemniejszym niż Chrystus
wokól loża śmierci
rozlalo sie morze ludzi
tonących we lzach
odchodzisz
dając ostatnią lekcję życia
o tajemnicy śmierci
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
śmierć papieża-Jana Pawla II
Pozostałe wiersze autora:
Na lożu śmierci
|
