Tylko poeta w sobie w całość zdźwięczył
świat, co się w nas rozpada bez wytchnienia.
Na piękno rzucił blask nieznanej tęczy,
lecz, że sam jeszcze sławi co go dręczy,
gruzy oczyścił, ruinę uwieńczył:
I nawet moc niszcząca w świat się zmienia.
(tłum. Mieczysław Jastrun)
Kategoria:
Poezja obca
Tagi tego wiersza:
poeta
Pozostałe wiersze autora:
Baudelaire
Do powiedznia przed zaśnięciem
Pantera
Pieśń miłosna
Poeta
Porwanie
Samotność
Wielka noc
Wprowadzenie
|
