Cóż tobie imię moje powie?
Umrze jak smutny poszum fali,
Co pluśnie w brzeg i zmilknie w dali,
jak nocą głuchą dźwięk w dąbrowie,
Skreślone w twoim imonniku,
Zostawi martwy ślad, podobny
Do hieroglifów płyt nagrobnych
W niezrozumiałym języku.
Cóż po nim? Pamięć jego zgłuszy
Wir wzruszeń nowych i burzliwych
I już nie wskrzesi w twojej duszy
Uczuć niewinnych, wspomnień tkliwych.
Lecz gdy ci będzie smutno - wspomnij,
Wymów je szeptem jak niczyje
I powiedz: ktoś pamięta o mnie,
Jest w świecie serce, w którym żyję.
Kategoria:
Poezja obca
Tagi tego wiersza:
radość, radość, rozdzielenie, kochanie, strach
Pozostałe wiersze autora:
* * * [Cóż tobie imię moje powie?]
* * * [Kochałem panią - i miłości mojej]
* * * [Na wzgórzach Gruzji leży nocna mgła,]
Ty i pan
|
