-wędrówka-
idę przez życie
zapalając pochodnie istnienia
rozumiem
wszystkie kiedyś zgasną
nie myśleć o tym?
jak można nie myśleć o śmierci
gdy w ludziach umiera piękno
gdy miłość zaniedbana i porzucona ginie
nawet ona nie potrafi żyć w samotności,
ciągle czeka.
naiwna?
nadzieja pomaga przetrwać
w niewoli rozpaczy
pozwala myśleć że wróci
że obudzi się ze snu nienawiści
do siebie...
do mnie...
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
wędrówka
Pozostałe wiersze autora:
bez zrozumienia
bajka
na małym palcu
obojętność
oszukana
pory życia
szarość
wędrówka
zamknięci
zły sen
|
